Chelatacja to nieoperacyjna metoda leczenia zmian miażdżycowych. Polega na wprowadzeniu w postaci kroplówki syntetycznego aminokwasu EDTA. Składnik ten powoduje usuwanie z organizmu metali ciężkich. Jednocześnie "wyrywa" ze złogów miażdżycowych wapń. Blaszka miażdżycowa pozbawiona wapiennej otoczki ulega rozpuszczeniu.
Podstawę terapii chelatowej stworzył szwajcarski chemik Alfred Werner, który w 1913 roku otrzymał Nagrodę Nobla za opracowanie teorii dotyczącej wiązania metali przez cząsteczki organiczne. W medycynie po raz pierwszy wykorzystano ją w 1948 r. w USA. Wtedy to podano EDTA pracownikom fabryki akumulatorów ołowianych, którzy ulegli zatruciu. W trakcie kuracji lekarze stwierdzili zanikanie objawów choroby miażdżycowej, polepszenie samopoczucia i ogólnego stanu zdrowia. Efektów tych nie dało się wytłumaczyć tylko usunięciem ołowiu z organizmu . U pacjentów stwierdzono ponadto ustąpienie dolegliwości w następujących zespołach chorobowych: dusznica bolesna, chromanie przystankowe, zaburzenia krążenia mózgowego. Zanotowano poprawę widzenia, słuchu, węchu, wzrost energii życiowej . Od tej pory nastąpił rozwój terapii chelatowej.
Wskazania dla chelaterapii
Metoda jest wskazana przede wszystkim dla osób z chorobami serca spowodowanych miażdżycą naczyń wieńcowych oraz mających problemy z krążeniem w kończynach dolnych (tzw. chromaniem przystankowym), które powodują znaczne utrudnienia w poruszaniu się. Terapii poddaje się również pacjentów, którzy skarżą się na migreny, szumy w uszach, zawroty głowy, a także chroniczne zmęczenie czy też utratę pamięci. Chelatacja jest bardzo pomocna przy leczeniu choroby Alzheimera, Buergera, Raynouda. Statystyki wskazują także na skuteczność terapii przy zapobieganiu chorobom nowotworowym u osób z genetycznym obciążeniem rodzinnym.
